سفر
جاتون خالی رفته بودیم مسافرت.
تو سفر با یه پسر بچه آشنا شدم به اسم علیرضا! کلاس اول راهنمایی بود. ازش پرسیدم امتحان ریاضیش رو چند گرفته گفت: بیست!!! 
بهش گفتم آفرین
پس حتما بچه درس خون و زرنگی هستی! 
پوزخندی زد و با غرور گفت: اگه گفتی مجذور ۸ چی میشه؟ سرم رو یواش بردم پیش گوشش و آروم گفتم : علی آقا من خودم دبیر ریاضی ام. 
! چشماش برقی زد! یه وای بلند گفت و پا به فرار گذاشت!!!!!
همه دور و بریا زدن زیر خنده!!! ولی من گریه ام گرفت!!! 
چرا همه از دبیر ریاضی ها می ترسن؟
مگه ما لولو هستیم خودمون خبر نداریم؟؟؟
شاید ایراد از درس ریاضی باشه و سختیش!! و شاید ...
شاید ایراد از خودمون باشه!!! بچه ها دوست دارن با ما شوخی کنند!!!
این جوری:
شاید هم این جوری:
شاید اگه ما سعی کنیم باهاشون دوست بشیم این رابطه هه دوستانه تر بشه!!
شاید بهتر باشه این جوری درس بدیم:
(البته مثال مربوط به فیزیک دبیرستانه که اونم اوضاعش بهتر از ریاضی نیست.)
ای بابا همش که شد شاید!!!! البته شاید این پست واسه خودش نظریه عالی باشه !!! شاید!!!!
قبلا فکر می کردم اگه به دوستام بگم راز موفقیتم چیه ، میرن همون کارو می کنن و موفق می شن! اون وقت من دیگه بهترین نیستم. اما...